Stadiums for Ants
Bazı stadyumlar sıfırdan inşa edilir. Atlético de Madrid'in evi ise eski bir hayalin üzerine kuruldu. Avrupa'nın en modern arenalarından biri olmadan önce, Madrid'in doğusundaki bu arazide yarım kalmış bir atletizm stadyumu vardı: tek bir tribünden ibaret, Madridlilerin "La Peineta", yani tarak dediği bir yapı.
1990'ların başında Madrid büyük atletizm organizasyonlarına ev sahipliği yapmak istiyordu. Şehir bir tasarım yarışması düzenledi ve yarışmayı mimarlar Antonio Cruz ile Antonio Ortiz kazandı. İnşaat, Madrid'in 1997 Dünya Atletizm Şampiyonası adaylığı için 1990'da başladı. Ancak şampiyona Atina'ya verildi.
Estadio de la Comunidad de Madrid yine de 6 Eylül 1994'te kapılarını açtı. Yaklaşık 20.000 koltuğu vardı ve hepsi batı tarafındaki tek, göz alıcı kavisli tribündeydi. Otoyoldan bakınca bu tribün, İspanyol kadınların saçlarına taktığı süslü tarağa benziyordu; lakap da ona yapışıp kaldı. Stadyum atletizm mitinglerine, 2002 IAAF Dünya Kupası'na, hatta 1996'da Atlético ile Barcelona arasında oynanan bir İspanya Süper Kupası maçına ev sahipliği yaptı. Ama Madrid'in 2012, 2016 ve 2020 olimpiyat adaylıklarının hiçbiri tutmadı ve La Peineta 2004'te kapandı.
Atlético 1966'dan beri Manzanares Nehri kıyısındaki Vicente Calderón'da oynuyordu. Kulüp artık daha büyüğüne hazırdı. 2008'de kulüp başkanı Enrique Cerezo ile Madrid belediye başkanı taşınma için bir anlaşma imzaladı. 2020 olimpiyat adaylığı da başarısız olunca Atlético, 2013'te boş duran atletizm stadyumunu yeni evine dönüştüreceğini açıkladı. Kulüp, masrafların bir kısmını karşılamak için Calderón'un arazisini sattı.
Cruz y Ortiz, başladıkları işi bitirmek için geri döndü. Eski tarak tribününü korudular, atletizm pistini kaldırdılar ve sahayı yaklaşık 15 metre yerin altına indirdiler. Böylece taraftarlar oyunun içine girdi: ön sıra artık taç çizgisinden yalnızca birkaç metre uzakta. Eski tribünün çevresini de dik tribün katlarıyla baştan sona saran bir çanak inşa ettiler.
Yeni isim aslında hiç de yeni değildi. Atlético 1923'ten 1966'ya kadar şehrin kuzeyindeki Stadium Metropolitano'da oynadı. Kulüp 1962'de Kupa Galipleri Kupası'nı kazandığında hâlâ orada oynuyordu. 2017'de açılan stadyuma "Metropolitano" adını vermek, o ilk eve bir saygı duruşuydu.
Sponsorlar da isme kendi imzasını attı. Stadyum Wanda Metropolitano adıyla açıldı, 2022'de Cívitas Metropolitano oldu ve Ekim 2024'ten beri Riyadh Air Metropolitano adını taşıyor. Taraftarların çoğu içinse adı kısaca "el Metropolitano".
Stadyum 16 Eylül 2017'de Málaga karşısında alınan 1-0'lık galibiyetle açıldı. En ünlü özelliği, Atlético'nun "taç" dediği çatı. 96 parçadan oluşan, origami gibi katlanmış beyaz bir membran olan bu çatı neredeyse bütün koltukları örtüyor. Maç gecelerinde LED ışıklar çatıyı baştan sona kırmızı beyaza boyuyor: Metropolitano, dünyada tamamen LED'le aydınlatılan ilk stadyumlardan biriydi. Bugün içeriye yaklaşık 70.000 taraftar sığıyor.
Metropolitano büyük geceler için uzun süre beklemedi. 2018'de, Andrés Iniesta'nın Barcelona formasıyla oynadığı son final olan Kral Kupası finaline ev sahipliği yaptı. 1 Haziran 2019'da Liverpool, 63.000'i aşkın seyircinin önünde Tottenham'ı 2-0 yenerek Şampiyonlar Ligi'ni burada kazandı. Aynı yılın başlarında Atlético ile Barcelona arasındaki bir kadın futbolu maçını 60.739 taraftar izledi; bu, o dönem kadın futbolunda bir kulüp maçı için dünya rekoruydu.
Dahası da yolda. UEFA, 2027 Şampiyonlar Ligi finali için Metropolitano'yu seçti; İspanya da stadyumu 2030 Dünya Kupası'na aday mekânlardan biri olarak gösterdi.
Bizim maketimiz için çatı her şeydi. Katlanmış tacı parça parça yeniden kurduk ve mini LED'leri, tıpkı Madrid'de bir maç gecesinde olduğu gibi kırmızı parlayacak şekilde yerleştirdik. Yakından bakarsanız batı tarafında eski tarak tribününün kavisini hâlâ görebilirsiniz: hikâyenin her şeyi başlatan o parçası.
