Stadiums for Ants
Sommige stadions verrijzen op een leeg stuk grond. De thuisbasis van Atlético de Madrid verrees op een oude droom. Voordat het een van de modernste stadions van Europa werd, stond op deze plek in het oosten van Madrid een half afgebouwd atletiekstadion met één enkele tribune, die de Madrilenen "La Peineta" noemden: de kam.
Begin jaren negentig wilde Madrid grote atletiekevenementen naar de stad halen. Er kwam een ontwerpwedstrijd, en die werd gewonnen door de architecten Antonio Cruz en Antonio Ortiz. De bouw begon in 1990, als onderdeel van de kandidatuur van Madrid voor het WK atletiek van 1997. Dat WK ging uiteindelijk naar Athene.
Het Estadio de la Comunidad de Madrid ging op 6 september 1994 toch open. Het telde zo'n 20.000 zitplaatsen, allemaal op één spectaculair gebogen tribune aan de westkant. Vanaf de snelweg leek die tribune op de sierkam die Spaanse vrouwen in hun haar dragen, en de bijnaam bleef hangen. Er werden atletiekwedstrijden gehouden, net als de IAAF World Cup van 2002, en in 1996 werd er zelfs een Supercopa-duel gespeeld tussen Atlético en Barcelona. Maar de olympische kandidaturen van Madrid voor 2012, 2016 en 2020 strandden allemaal, en in 2004 ging La Peineta dicht.
Atlético speelde al sinds 1966 in het Vicente Calderón, aan de rivier de Manzanares. De club was toe aan iets groters. In 2008 tekenden clubvoorzitter Enrique Cerezo en de burgemeester van Madrid een akkoord over de verhuizing. Nadat ook de kandidatuur voor 2020 was mislukt, maakte Atlético in 2013 bekend dat het lege atletiekstadion zijn nieuwe thuisbasis zou worden. Om dat mee te betalen verkocht de club het terrein van het Calderón.
Cruz y Ortiz keerden terug om af te maken waar ze ooit aan begonnen waren. Ze behielden de oude kamtribune, haalden de atletiekbaan weg en legden het veld zo'n 15 meter dieper. Zo kwamen de fans dicht op het spel te zitten: de eerste rij zit nu op maar een paar meter van de zijlijn. Rond de oude tribune bouwden ze een volledige kom van steile ringen.
De nieuwe naam was helemaal niet nieuw. Van 1923 tot 1966 speelde Atlético in het Stadium Metropolitano, in het noorden van de stad. In die periode won de club in 1962 de Europacup II. Met de naam "Metropolitano" voor het stadion van 2017 bracht de club een eerbetoon aan dat eerste thuis.
Ook de sponsors lieten hun sporen na. Het stadion opende als Wanda Metropolitano, werd in 2022 het Cívitas Metropolitano en heet sinds oktober 2024 Riyadh Air Metropolitano. Voor de meeste fans is het gewoon "el Metropolitano".
Het stadion ging op 16 september 2017 open met een 1-0 zege op Málaga. Het bekendste kenmerk is het dak dat Atlético "de kroon" noemt: een wit membraan van 96 segmenten, gevouwen als origami, dat bijna elke plaats overdekt. Op wedstrijdavonden laten leds het hele dak rood-wit oplichten. Het was een van de eerste stadions ter wereld die volledig met leds werden verlicht. Tegenwoordig is er plaats voor zo'n 70.000 fans.
Op grote avonden hoefde het Metropolitano niet lang te wachten. In 2018 werd hier de finale van de Copa del Rey gespeeld, de laatste finale van Andrés Iniesta in het shirt van Barcelona. Op 1 juni 2019 won Liverpool hier voor ruim 63.000 toeschouwers met 2-0 van Tottenham en pakte zo de Champions League. Eerder dat jaar kwamen 60.739 fans naar een vrouwenwedstrijd tussen Atlético en Barcelona, destijds een wereldrecord voor een clubwedstrijd bij de vrouwen.
En er komt meer. De UEFA heeft het Metropolitano gekozen voor de Champions League-finale van 2027, en Spanje heeft het stadion voorgedragen als speellocatie voor het WK van 2030.
Voor ons model draaide alles om het dak. We hebben de gevouwen kroon segment voor segment nagebouwd en mini-leds geplaatst, zodat hij rood oplicht, net als op een wedstrijdavond in Madrid. Kijk goed en je vindt aan de westkant nog altijd de bocht van de oude kamtribune terug: het deel van het verhaal waar alles mee begon.
